Ziemia Kłodzka od lat przyciąga górami, bogactwem form skalnych, malowniczymi krajobrazami, wioskami zagubionymi wśród gór z zachowaną drewnianą zabudową, dziesiątkami szlaków górskich, uzdrowiskami z bijącymi źródłami wód mineralnych, zabytkami…i mogłabym tak wymieniać bez końca! Są jednak na tym terenie miejsca niezwykłe. Od lat służą tym, których ścieżki wiodą po górskich szlakach turystycznych Sudetów Środkowych i Wschodnich, dają wikt i opierunek. Nie ominie ich prawdziwy turysta! Oczywiście mowa o schroniskach górskich, zacisznych przystaniach na Ziemi Kłodzkiej, miejscach w których poczuć można jeszcze ducha dawnych czasów.

            Czy są takie miejsca? Ile ich jest? Gdzie się znajdują? Jak się do nich dostać? Postaram się odpowiedzieć na te pytania, ale ostrzegam! Nie będzie to łatwe. W każdej baśni – i każdym dobrym filmie – bohater, aby znaleźć odpowiedź na pytania musi udać się w podróż. Dotarcie do celu poprzedza wędrówka…i na taką Was zapraszam! Będzie górsko, urokliwie i różnorodnie! Pakujcie plecaki, zakładajcie wygodne buty i widzimy się…Na początek jedziemy w Góry Stołowe i trochę w nich zostaniemy, bo są piękne! A wiecie kiedy są najpiękniejsze? O 4:30 rano…ale o tym za chwilę!
            Naszą wędrówkę rozpoczynamy na końcu świata w małej miejscowości Pasterka. Tu faktycznie kończy się asfalt i Polska, a zaczyna się las i granica z Czechami. Na samym krańcu miejscowości znajdziemy niewielki zielony budynek – to nasz pierwszy cel – Schronisko PTTK Pasterka. Jeżeli zagłębimy się w historię tego miejsca nie będzie dziwić nas położenie obiektu. Schronisko mieści się bowiem w budynku dawnego urzędu granicznego i celnego wybudowanego w 1930r., w którym po II wojnie światowej utworzono strażnicę Wojsk Ochrony Pogranicza działającą tu do 1960r. Rok później obiekt przekazano PTTK, które przekształciło go w schronisko turystyczne. Dziś Pasterka to „pozytywny koniec świata”, w którym odpoczniecie od codziennego zgiełku i zasięgu telefonii komórkowej, skorzystacie z sauny i balii, a zimą wypożyczycie narty biegowe i rakiety śnieżne. Zdradzę Wam też pewną tajemnicę. Pasterka to miejsce, do którego dwa razy w ciągu roku zlatują Anioły… i to nie te upadłe, a Pasterskie! A to za sprawą odbywającego się w lutym i czerwcu „Festiwalu Sztuk Niebanalnych – Pasterskie Anioły”. Schronisko wraz z całą wioską staje się wówczas stolicą muzyki: poezji śpiewanej i piosenki turystycznej. Natomiast we wrześniu w schronisku spotkacie włóczykijów wszelkiej maści, pasjonatów aktywnej turystyki i eksploratorów najodleglejszych zakątków naszego globu – w Pasterce odbywa się bowiem “Dolnośląski Festiwal Podróżników – 17 Południk”. Jednak nie samym powietrzem człowiek żyje, o czym z pewnością przekonacie się odwiedzając pasterkowy bar, w którym czekają na Was przepyszne pierogniewy. Ich wielkość i różnorodność (śląski, ruski, gryczany, jabłkowy, mięsny) zdecydowanie odbiega od tych znanych Waszym podniebieniom z tradycyjnej domowej kuchni. O całym świecie zapomnicie w „podziemiach” schroniska, w tzw. kazamatach. To właśnie tu czeskie piwo smakuje najlepiej!

            Znajdujemy się obecnie w najbardziej atrakcyjnym krajobrazowo paśmie górskim w Sudetach – Górach Stołowych, dlatego też na samym początku naszej wędrówki nie wypada rozleniwiać się w pasterkowych klimatach. Zbieramy manatki i wychodzimy przed schronisko, a wzrok swój kierujemy na wprost. Przed Wami nasz kolejny cel. Nie, nie, to nie słynne greckie Meteory z widocznym monastyrem. To jeden z najpiękniejszych w Górach Stołowych widok na Szczeliniec Mały i Wielki. Ten drugi jest najwyższym szczytem Gór Stołowych (919 m n.p.m). A widoczny „monastyr”? Tam właśnie się udajemy. To Schronisko PTTK „Na Szczelińcu”, jedno z nielicznych w polskich górach, do którego nie dojedziemy samochodem (transport żywności i innych potrzebnych rzeczy do obiektu odbywa się windą towarową).

            Na Szczeliniec Wielki można wejść m.in. łagodniejszym niebieskim szlakiem z Karłowa, albo ostrzejszym szlakiem żółtym z Pasterki. Zgadnijcie którym idziemy? Oczywiście żółtym. Nasza wędrówka będzie trwała około 50 minut. Pocieszę Was – za naszymi plecami widoczna będzie panorama na całe pasmo Karkonoszy oraz Broumovskie Stěny w Czechach.

            No i udało się! (i to nie tylko nam! do najznamienitszych gości tego miejsca należeli m.in.: Johan Wolfgang Goethe i prezydent USA John Quincy Adams). Jesteśmy na Szczelińcu Wielkim. Za trud wspinaczki czeka nas fantastyczna nagroda – platforma widokowa, z której roztacza się widok na panoramę zaliczaną do najpiękniejszych w polskich górach. Można ją podziwiać gołym okiem lub za niewielką opłatą skorzystać z lunety. Widoki zapierają dech w piersiach, a na myśl przychodzą słowa piosenki Roberta Kasprzyckiego „Niebo do wynajęcia, niebo z widokiem na raj, tam gdzie spokój jest święty no bo święci są Pańscy szklanką ciepłej herbaty poczęstuje Cię Pan…”. I wiecie co? Na pewno poczęstuje w Schronisku PTTK „Na Szczelińcu”. Spójrzcie w prawą stronę. To budynek stojący na krawędzi urwiska (905 m n.p.m). Obiekt ten jest jednym z najstarszych schronisk górskich w Sudetach (1845r.) i jedynym, które zostało wybudowane od razu z przeznaczeniem na obsługę turystów. Aby nasycić się urokiem tego miejsca warto zostać tu na noc, wsłuchać się w absolutną ciszę wieczoru, a rankiem wstać o 4:30, zasiąść w kamiennym fotelu i podziwiać najpiękniejsze wschody słońca w Sudetach.

            Pobyt w schronisku umili nam bogata biblioteczka, gry planszowe i brak telewizora, który z powodzeniem zastępuje gitara. Koniecznie skosztujcie specjalności schroniska – szarlotki z bitą śmietaną oraz kawy po góralsku – według przepisu przywiezionego z gór Madery. Naturalnie znajdziecie tu także inne trunki w postaci herbaty, gorącej czekolady, czy czeskich piw oraz bogaty wybór strawy. Jest też możliwość rozpalenia ogniska i zjedzenia pieczonej kiełbaski (przy schronisku wyznaczono na ten cel specjalne miejsce).

            Opuszczamy Szczeliniec Wielki. Do następnego obiektu dzieli nas kilkugodzinna wędrówka przez Góry Stołowe (Białe Skały, Skały Puchacza) i Obniżenie Dusznickie. Lądujemy w Dusznikach Zdrój.

            Do Schroniska pod Muflonem, górującego nad uzdrowiskiem, możemy dojechać samochodem. Proponuję jednak około 20 minutowy spacer żółtym szlakiem z Dusznik. Podejście, w trakcie którego pokonamy 132 m przewyższenia, ma 820 m długości. Damy radę! Strome podejście nie odstrasza nawet kuracjuszy, dla których schronisko jest częstym celem pieszych wędrówek, a wysiłek motywacją do zrzucenia zbędnych kilogramów.

            Schronisko pod Muflonem położne jest na stoku Ptasiej Góry na wysokości 690 m n.p.m. Historia tego miejsca sięga I połowy XIX wieku, kiedy wybudowano tu gospodarstwo hodowlane, a następnie restaurację specjalizującą się w potrawach mlecznych. Pod koniec XIX wieku obiekt stał się knajpą serwującą piwo i zaczęto przyjmować pierwszych gości. Piętnaście lat po II wojnie światowej wybuchł w nim pożar, którego następstwem była aż czteroletnia odbudowa. Odbudowany po pożarze funkcjonuje do dziś.

            Jak śpiewa zespół „Do Góry Dnem” w piosence „Muflon” miejsce to ma swojego stałego gościa: „Księżyc tu często w rogu samotnie siada nutowe wianki siostrom gwiazdom wije, cieszy się w dole świetlików gromada, że Muflon górom się kłania i wciąż żyje…”. Warto również wspomnieć, że Muflona odwiedzili m.in.: reżyser Aleksander Ford (twórca „Krzyżaków”), czy niemiecka aktorka Sonja Ziemann (żona scenarzysty filmowego i cenionego pisarza Marka Hłaski).

            Kto choć raz był w Muflonie ten wie, że to miejsce tworzą ludzie. Atmosfera jest tu bowiem wyjątkowa, a to za sprawą obecnych właścicieli, którzy każdego przybyłego gościa traktują jak swojaka. Tadeusz, którego łatwo rozpoznacie po wielkim serdecznym uśmiechu, długich kręconych włosach i bluzie z napisem „Pan Muflona”, razem z resztą muflonowej ekipy, od wczesnych godzin porannych aż do późnych godzin nocnych zostawiają kawał serca, by chciało się tu wrócić. Ciepły klimat miejsca nadają drewniane wnętrza i duże otwory okienne wypełnione zachowanymi oknami skrzynkowymi, uśmiechające się z półek książki oraz duży zestaw gier planszowych – nie tylko dla najmłodszych! Gospodarze Muflona nie pozwolą Wam umrzeć z głodu. Nie zabraknie smakowitej strawy i aromatycznych herbat. Wisienką na torcie będzie piwo Muflonowe (do wyboru również Jasiek Ptasiek i Bolko) z lokalnego browaru. Najlepiej smakuje ono w trakcie odbywających się w schronisku rockowych koncertów, które na lokalnej mapie atrakcji stały się już znakiem rozpoznawczym tego miejsca. Warto również zrobić mały spacer wokół obiektu. Przed samym budynkiem uwagę zwróci stary jesion „Bolko” (pomnik przyrody) i urządzony nad zboczem taras widokowy z ławeczkami z najpiękniejszym widokiem na Duszniki Zdrój i okolicę.

            Za schroniskiem znajdziemy drogowskaz z oznaczeniem szlaków i kolejną wskazówkę dotyczącą naszej wędrówki. Tym razem wybieramy szlak niebieski, który od tej pory będzie nam towarzyszył przez około 6 godzin. Naszym celem będą Góry Bystrzyckie i najwyżej położona w nich miejscowość – Spalona, w której na Przełęczy o tej samej nazwie (Spalona), słynącej z pięknych panoram, położone jest na wysokości 811 m n.p.m. Schronisko PTTK Jagodna. Obiekt powstał w 1895r., ale to co dziś widzimy: murowano-drewniany budynek kryty gontem, to efekt przebudowy, którą Kłodzkie Towarzystwo Górskie zakończyło w 1933r. W 1942r. dobudowano część werandy i w takim kształcie schronisko przetrwało do dzisiaj.